داستان مادر شوهر خوب من

- بايد مادرشوهرتو شوهر بدي!

فكر كردم اشتباه شنيدم: چي؟

- گفتم بايد براي مادرشوهرت شوهر پيدا كني!

- ...
- ببين، مادر حميد از بس كه تنهاست و بيكار مدام تو زندگي شما سرك مي كشه و تورو اذيت مي كنه. اگه يه همدم و يه هم زبون داشته باشه سرش گرم مي شه و شمارو به حال خودتون مي ذاره.

شايد حق با او بود ولي من نمي دانستم دراين قحطي شوهر كه دخترهاي بيست ساله روي دست پدرو مادرانشان مانده اند، چطور مي شود براي يك زن شصت ساله شوهر پيدا كرد؟ اين مشكل نه چندان كوچك را با خواهرم مطرح كردم و او باز نبوغ خود را به كار گرفت و پس از اندكي انديشيدن گفت: بايد به آشناها و فاميل بسپاري كه هر وقت مرد مسني رو ديدن كه خيال ازدواج داره به تو معرفيش كنن.

كم كم داشتم نگران مي شدم مبادا سازمان فرارمغزها خواهرم را بربايد. در هر صورت اين كار نابخردانه را انجام دادم. از فرداي آن روز فوج خواستگاران از طريق تلفن به سمت خانه ما هجوم آوردند و من فهميدم آن دخترهاي بيست ساله اي كه بي شوهر مانده اند كافيست كمي صبر كنند تا شصت ساله شوند، آن گاه به راحتي مي توانند ازدواج كنند. راست گفته اند كه زمان، حللال مشكلات است. از آنجايي كه بسيار مسئوليت پذير و وظيفه شناس هستم با دقت هر چه تمام تر شرايط خواستگاران را پرسيده و يادداشت كردم تا از بين آنان شخص مناسبي را انتخاب كنم. اولويت هايي كه در نظر گرفته بودم از اين قرار بود:

1- طرف بايد از يك خانواده كم جمعيت باشد.

-2 داراي شغل خوب و آبرومندي بوده يا از آن شغل بازنشسته شده باشد.

3- خوش تيپ و خوش قد و بالا باشد تا مادرشوهرم او را بپسندد.

-4 به اندازه كافي مال و ثروت داشته باشد.

-5 خانواده دوست باشد.

اما هيچ يك از خواستگاران همه اين شرايط را با هم نداشتند. من هم زياد آدم ايده آليستي نيستم. بنابراين مرد شصت و پنج ساله اي را انتخاب كردم كه بازنشسته بود، سه فرزند داشت كه همگي متاهل بودند. قدش 175 و 85 كيلو وزن داشت و از وضعيت مالي متوسطي برخوردار بود. چون مي ترسيدم مادرشوهرم يا فرزندانش به خاطر اين كار از دستم ناراحت شوند از آن خواستگار خواستم بگويد معرفشان يكي از همسايه ها بوده كه خواسته است ناشناس باقي بماند. سپس شماره تلفن مادر حميد را در اختيار او گذاشتم تا با مادرشوهرم تماس بگيرد و منتظر ماندم ببينم عاقبت اين ماجرا به كجا خواهد رسيد.

ساعتي بعد آن خواستگار به من زنگ زد و گفت: مادرشوهرت گفته من قصد ازدواج ندارم. هر چه رشته بودم پنبه شد. از آن روز به بعد مادر حميد مدام براي ما كلاس مي گذاشت كه من با اين سن و سال هنوز خواستگاران زيادي دارم و هي پز مي داد. من كه ديدم كاري از پيش نبرده و فقط باعث شده ام مادرشوهرم بيش از گذشته ازخودراضي و بااعتماد به نفس شود، دلم مي خواست بروم و خواهر نابغه ام را از روي كره زمين محو و نابود كنم. پس از اين كه عقل و خلاقيت با شكست مواجه شد به سراغ تجربه رفتم. يعني با مادرم حرف زدم و از ايشان راه حلي خواستم. مادر نسخه اي را كه معمولا همه افراد باتجربه براي مشكلات خانوادگي مي پيچند، پيچيد. او به دنيا آوردن يك عدد بچه تپل مپلي را تجويز كرد و گفت: اگه بچه دار بشي، حميد بيشتر احساس مسئوليت مي كنه و مادرش هم مي فهمه كه ديگه نبايد وقت و بي وقت مزاحم شما بشه، نمي دانم يك نوزاد نيم وجبي چه معجوني بود كه مي توانست همه را سر عقل بياورد. با اين حال نصيحت مادرم را گوش دادم و خيلي زود بچه دار شديم. اما تولد فرزندم نه تنها مشكلات ما را از بين نبرد، بلكه مزيد بر علت هم شد. زيرا مادرشوهرم بيش از گذشته به خانه ما رفت و آمد مي كرد و حالا حتي در بزرگ كردن بچه نيز دخالت مي كرد. او معتقد بود كه از يك ماهگي بايد به بچه غذا داد. در حالي كه تمام پزشكان متفق القول، مي گويند نوزاد نبايد تا قبل از شش ماهگي چيزي بجز شيرمادر بخورد. اما مگر من حريف اين زن مي شدم. او دائما در حلق بچه قندآب مي ريخت. او اصرار داشت طفلك بيچاره را قنداق پيچ كند و هر چه مي گفتم اين كارها قديمي شده است و ديگر كسي بچه را قنداق نمي كند به خرجش نمي رفت.

وقتي ديدم پاي مرگ و زندگي فرزندم در ميان است يك بار براي هميشه تصميم گرفتم مقابل او بايستم و با لحني بسيار جدي و محكم به مادرشوهرم گفتم: لطفا تو كارهاي من دخالت نكنيد! انگار تاثير اين جمله از شوهر دادن او و بچه دار شدن من بيشتر بود. زيرا از آن پس دخالت ها و اظهار فضل هايش كمتر وكمتر شد.

همه چی...